About Me

My photo
Malmesbury, Western Cape, South Africa
I'm in love with photography and all things scrappy :-)

Tuesday, July 26, 2016

St Francis ...

My dagboek oor jou (2) ...

My dagboek oor jou (2) Die koue het nog nie gewyk nie. Vanoggend se opstaan-temperatuur was 2 grade. Jinne ek wonder hoe lewe die mense in temperature van minus 48. Ek is seker ek sou dit nie kon oorleef nie. Ek en koue is nou eenmaal nie pasmaats nie. Die lekkerste van koue weer is as mens soggens wakker word en weet jy hoef nie daardie warm gebroeide nessie in jou bed te verlaat vir werk nie. En dit gebeur maar een of dalk twee keer ‘n week. As dit naweek is natuurlik. Ook net as dit ‘n naweek is waarin niks anders beplan is nie. O en die ander baie lekker ding van die winter is ‘n stomende warm skuimbad. Ek kan saans nie wag om in die bad te gaan lê nie. Soms wil die water oor die rante van die bad stroom. Maar dis my plek waar my lyf warm raak. Waar my bloed warm raak sodat ek nie soos ‘n verkluimde hoender voel nie. Dis ook een van die plekke waar ek sonder mate of perke aan jou en aan ons kan dink. Dan dwaal my gedagtes op ver paaie. Na tye voor ons mekaar geken het en na ons saamwees. Jy het so onverwags deel van my lewe geword, dat ek nie eers ‘n dag of datum daaraan kan koppel nie. Maar saggies het jy ingestap en rusplek kom maak in my hart. ‘n Plekkie wat nou vaal en koud is soos ‘n vuurherd waarvan net as oorgebly het. Ek het besluit om vandag koekies te bak vir die kinders op die plaas. Gemmerkoekies soos jy daarvan hou. Ek weet nie eers of hulle ook daarvan sal hou nie, maar dis op vandag se spyskaart. ‘n Tannie het eendag gesê dat mens net lekker kan bak as jou hart gelukkig is. Onthou jy hoe lekker was die koekies wat ek altyd vir jou gebak het? Seker oor ek so verlief was. Elke bestanddeel is met liefde in die bak gegooi en gemeng. Want dit was alles vir jou. Die kindertjies weet dit nie eers nie, maar hulle ruik seker hier is iets aan die gang in die kombuis, want ek het al meer as een blink gesiggie oor die onderdeur sien loer. Hulle wag dat die eerste baksel uitgegooi word, sodat hulle kan proe. Die waarskuwing dat warm koekies hulle maag gaan laat pyn, val op dowe ore. Terwyl en meng en vormpies uitdruk, dwaal my gedagtes na jou. Ek wonder vir die soveelste maal hoekom jy REGTIG weg is. Ons het alles gedeel. My lewe was joune en joune was myne. Wat is daar wat jy my nie vertel het nie? Hoe is dit moontlik dat ek nie kon weet dat iets skort nie? Jy het altyd gesê ek is jou bloed, jou asem, jou lewe. Waar is jou bloed en asem en lewe nou? Wat hou jou nou aan die lewe? My hande vee ingedagte oor die rooi geruite tafeldoek wat ek sonder om te dink, oor die tafel gegooi het. Ek het selfs twee koppies reggesit soos ek altyd vir ons gedoen het. Nie enige koppies nie, die wittes met die rooi kolle op. Want dit pas mos by die tafeldoek. En jy hou van ‘n groot koppie as jy koekies eet. Ek skrik wakker uit my gedagtes as die stoof se klokkie “ping”. Ek haal met sorg die koekies uit die pan en sit dit in ‘n bakkie om af te koel. Met die koue weer koel dit vinnig af .... soos jou liefde vir my gedoen het. In ‘n oogwenk. En weer is daar die vrae ... hoe ... hoekom ... wat ... wanneer. Ek wens ek het geweet. In my hart Steeds joune Xxx

Thursday, July 14, 2016

My dagboek oor jou (1) ...

My dagboek oor jou (1) ... Hier staan ‘n tafel voor die venster. As mens die gordyne ooptrek, is dit ‘n lieflike uitsig. Die gordyne maak darem nie alles donker nie, dis van ‘n ligte materiaal gemaak. En dit het nie van daai swaar lig-uithou-lap agteraan nie. Met daai lap voel dit mos altyd soos nag. Donker koue nag. Ek het al ophou tel hoeveel dae dit is vandat ek jou by die lughawe gaan afsien het. Dis te baie en my kop kan nie soveel leë dae bymekaartel nie. Dan voel my lewe te leeg. Nou probeer ek maar fokus op die dae wat oorbly tot jy terug is ... hulle kan ek immers tel. Dis nog net so 483 dae. Ek wonder of jy ook die dae tel. Tot laasweek was dit nog herfs in die Swartland. Maar toe ek vanoggend wakker word, was dit volbloed winter. Dit het gister die hele dag gereën. Die koringboere is diep dankbaar, want die koring wat skaars ‘n paar sentimeters hoog staan, se koppies het al klaar begin hang. Maar nou het hulle lewegewende water gekry. O ja, ek wou jou nog van die weer vertel. Daar het selfs gister wind gewaai ... hier waai mos nie sommer wind in die Swartland nie. En koud! Dis bibber-koud. My hande is net warm solank dit om ‘n koppie warm koffie vou. En mens kan ook darem nie die hele dag lank koffie drink nie. Gisteraand was die bed nog kouer as yskoud. Ek het jou lyf teen myne gemis. Sommer jou stem en jou asem en jou hande ook. Net jy weet hoe om my toe te vou en warm te hou as dit so bitter koud is. Eintlik begin die warmte dan by my hart en sprei uit na die res van my lyf. Want jy maak my hart warm met jou liefde. Hoewel alles vanoggend silwerskoon lyk na gister se reën, is dit asof die lug grou is. Asof dit nie helder wil word nie. Dalk soos my gemoed. My gemoed is ook so grouerig vandat jy weg is. Ek wens ek kon weet dat jy terugkom na my. Maar jou laaste woorde bly eggo ... eggo ... eggo in my kop. “Dalk ... eendag ... wie weet ... miskien”. Ek klou vas aan elkeen van daardie onseker woorde. Want vir so lank was jy my alles. My lewe. My lewensaar. Ek kan mos nie nou net sonder jou aangaan nie. Ek gaan nou eers vir my koffie maak. Jou koppie staan ook reg - jy kan maar net huis toe kom. Ek skryf môre weer. Altyd joune Xxx

Monday, June 20, 2016

Monday, November 10, 2014

Ek moet trek ...

Die opstand lê swaar in my. Ek wil nie weer trek nie. Toe ek 12 jaar gelede die Kaap moes agterlaat om in die Ooskap te kom bly, was dit ook met gemengde gevoelens. Maar na soveel jaar hier wil ek nie weer my wortels uittrek nie. Ek wil nie weer alles in bokse pak nie. Ek het 'n paar jaar gelede al gesê: Ek is nou hier, los my nou maar hier. Daar is nie baie tyd om te pak nie. Die ding het my half onverhoeds betrap. Dalk oor ek soos ‘n volstruis my kop in die grond wou steek om nie die moontlikheid van trek raak te sien nie. As iemand my daaroor vra, sê ek net ewe non-chalant: Ek kan nie nou daaroor dink nie. En wat het dit my gehelp? Net mooi niks. Ek moet trek. Sal ek pak. Honderde bokse. Honderde kilometers ver. As ek by die kombuistafel sit en na al my koeie kyk, weet ek mens kan hulle nie weer inpak nie. Hulle sal mos breek. (Geen trek gebeur sonder gebreke nie!) Sit ek in my werkkamer en bekyk alles, weet ek ek kan nie alles inpak nie. Daar is nie genoeg bokse in die wêreld om my goedjies in te pak nie. Dis dan ‘n hele vertrek vol. En dis alles myne. Ek weet van elke dingetjie in elke kas of op elke rak. Dan pyn my hart, want ek weet niks gaan ooit weer dieselfde wees nie. Duisende vrae maal sonder ophou deur my kop … wat van my groot kinders? Waar gaan hulle bly? Wie gaan vir hulle sorg? Hoe gaan hulle regkom met als? Wat van my jongste? Hoe gaan sy aanpas? Wat van haar sport? Wat van OP atletiek? Wat van OP netbal? Wat van Rolo … hy kan nie saam trek nie? Wat van Stitch se babas … hulle is net 3 weke oud? Waar kry ek weer ‘n werk? Wat gaan ek doen sonder my salaris? Hoe slaap mens êrens oor met 3 honde, 5 baba-hondjies en ‘n kat? Hoe gaan ek alles gepak kry terwyl ek voltyds werk? Wat as die nuwe dorp sommer net sleg is? Wat as ek nie aanpas nie? Wat as Julina nie aanpas in die skool nie? Wat van al haar maats? Sy huil nou al oor hulle. Hoe neem ek afskeid van my roosbome? Elkeen van hulle in met liefde geplant en versorg. Hoe neem ek afskeid van my geliefde see? Ek het elke oggend 'n punt gemaak om vir die see te KYK en nie in die groef te verval van dit nie meer raaksien nie. Elke oggend het ek voor werk by die see gaan sit. In die somer uit die kar geklim en met my voete in die sand gaan loop. In die winter net maar in die kar gesit en kyk hoe die branders aanrol. Gevoel hoe woeste branders my siel salf en rustig maak. Hoe nou van hier af? Waar kry ek weer 'n see so naby soos die een? Hoe sny ek my siel af en los dit hier op Jeffreysbaai se strand? En wat van my hart? Hoe los ek my hart hier by my dierbare see?
Tog … sonder dat ek regtig weet hoe … is alles gepak. Ek het klaar gegroet by die werk. So kort en kragtig as moontlik. Want die trane sit vlak, maar ek bly dapper. Die laaste aand kom die kinders se vriende ons help met die laaste goed en die gordyne. Ek kyk niemand in die oë nie, my hart pyn te veel. Tarien gaan saam Kaap toe om te help uitpak, maar my witkop Carla-kind bly hier. Hoe gaan sy regkom sonder ons? Alta en Lida sorg vir aandete sodat ons die kombuis kan oppak. My hart pyn. Christa kom groet. My hart pyn. Rolo gaan na sy nuwe huis toe (hy bly nou by Dennis en Marguerite). My hart pyn. Ons is doodmoeg en moet nagsê, maar my hart pyn. Want môreaand slaap ek êrens sonder al my kinders by my. Ek het altyd geweet die kinders sal op ‘n stadium uit die huis gaan as hulle groot is, maar nooit het ek voorsien dat ek die huis onder die kinders uit sou wegvat nie. O die selfverwyt! My hart pyn!
Die treklorrie is te klein … ek voel of ek aan my hart sterf. Die trek moet skielik oor twee dae gery word … met 3 dae tussen-in. Hoe trek mens die helfte van jou goed? Wat van jou ander goed? Maar dis die opsie. Ek redeneer nie eers verder met die man nie, ek sê hom net om klaar te pak. Ek het nie krag vir hom ok nog nie. Daar is niks anders nie. Almal gaan aan asof dit net nog ‘n dag in ons lewe is. Maar dit is nie … die afskeid kom nader.
Die lorrie ry half 6 en ons moet groet … die Kaap lê nog ver. Die diere kry hulle rustig-maak-pilletjies (hoop hulle slaap al die pad). Carla groet haar hond, haar Lilo-baba, die kleintjies, vir Layla. Dan groet sy haar sussies en haar pa. En toe vir my … o Here, my hart breek in stukke. My kind wil my nie los nie. Hoe los ek haar hier? Hoe kry ‘n ma se hart dit reg? Ek troos in stilte, want ek het nie woorde nie. Ek kan in elk geval nie praat nie. Trane dreig om my oë te oorstroom. Ek probeer sterk wees vir haar. Met ‘n laaste drukkie maak ek haar arms om my los sodat sy kan ry. As die wit Golf in die plaaspad af ry, val flenters van my hart op die grond. In die kar sit Tarien en Julina, my ander twee. Hulle het ek nog vir ‘n rukkie by my. Maar hier ry my middelkind, ons is nie meer voltallig nie … en my hart pyn met ‘n diepte wat mens nie kan beskryf nie.

Monday, November 3, 2014